[Fic169] ChildHood my Love =intro=
posted on 21 Aug 2008 10:13 by misure-caryxiah in --Fiction-Line--[169] Childhood my love
By CarYmono
Rate: NC
Pair: 169
“ยิ้มเชียวนะครับ? วันนี้วันดีอะไรหรอครับ?” เสียงของคนขับรถเรียกอีกฝ่ายจากภวัง ร่างบางกับช่อดอกไม้สีขาวนั่งอยู่บนรถคันหรูที่มุ่งหน้าไปที่บ้านของเขาเอง
อีกฝ่ายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางมองดูวิวทิวทัศสองข้างทางด้วยดวงตาสองสี
“วันครบรอบน่ะ” เขาตอบออกมา พลางเสยเส้นผมสีฟ้าของทะเลยามราตรีที่สาดสะท้อนกับแสงแดดยามบ่าย
“งั้นหรอครับ คนสำคัญมากเลยสินะครับ”
“อืม คนสำคัญมากๆเลย” รอยยิ้มเหยียดจนเป็นนิสัย แต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาด พลางมองกล่องมาชเมโล่กล่องใหญ่ข้างกายเขา ไม่ต้องบอกเลยว่าคนที่จะได้รับเป็นใคร
“อ๊ะ เลี้ยวข้างหน้าหน่อยนะ ชั้นอยากซื้อของเพิ่มอีกสองสามอย่าง กลับบ้านช้าหน่อย หมอนั้นคงไม่ว่าอะไร” ร่างบางเอ่ยเมื่อมองเห็นหัวมุมถนนที่ตัดไปร้านขายขนมสุดโปรดของเขา
“ครับ”
และด้วยความไม่ระวัง สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิด
เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!
อึดใจต่อมาไม่ต้องเดาเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น รถสองคันปะทะเข้าด้วยกันอย่างรุนแรง รถสีดำที่ร่างบางนั่งมาด้วยต้องกระเด็นและคลูดกับถนน
ตุบบ!
เสียงสุดท้ายของฝ่ามือที่ยังมีลมหายใจกระทบกับพื้น และพร่างพรูไปด้วยดอกไม้สีขาวที่กระจายกลีบบนหยาดเลือดที่ชะโลมสีแดงไปทั่วถนนดวงตาสองสีปิดลงช้าๆ โสดประสาทค่อยๆถูกปิดลง จนเหลือเพียงความมืดลึกลงไป ใครคนนั้นที่รอเขาอยู่ใครคนนั้นที่สำคัญสำหรับเขาใครคนนั้นที่เขารักใครคนนั้นที่ให้เขาทั้งชีวิต
“อะไรกันก็สีที่ชั้นชอบไง”
สีขาวงั้นหรอ?
“อืม อย่างดอกไม้สีขาว ห้องสีขาว ที่เราช่วยกันทำเมื่อซัมเมอร์ที่แล้วก็ด้วยนะ”
ห้อง? ดอกไม้?
“อย่างชุดแต่งงานสีขาวดีมั้ย? มุคุโร่”
ชุด…สีขาว?
“ใช่ เราจะได้มีความสุขด้วยกันไง เหมือนกับที่นายฝัน”
ความฝัน ความฝันที่อบอุ่น
จนอยากจะโอบกอดมันไว้อย่างนั้นเสียงนั้น?
ใครกัน?
ใครที่สำคัญ สำหรับชั้นเหลือเกิน
สีขาว….ผมจำได้เพียง สีขาว
ดวงตาสองสีลืมขึ้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เตะจมูก ร่างบางนอนอยู่บนเตียง ดวงตาสีแดงเลื่อนมองออกไปที่ช่องแคบ ใคร? เสียงของคนคุยกันด้วยความโวยวาย ดังเข้ามาจนเขาได้ยินใคร?
“หมายความว่าไงครับหมอ? เรื่องการผ่าตัดทำไมไม่แจ้งผมก่อน” เสียงหนึ่งดังโวยวาย เส้นผมสีขาวที่สะท้อนกับแสงไฟจนเห็นได้ชัด เขาโวยวายด้วยเรื่องบางอย่าง อะไร?
“อย่างที่บอก สมองได้รับการกระทบกระเทือนบางส่วน เราเลยต้องทำการผ่าตัดฉุกเฉิน แต่ว่านั้นมันทำให้ไปโดนเซลสมองบางส่วน คนไข้รอดมาได้ คุณควรดีใจกับเรื่องนี้มากกว่านะ” เสียงของชายในชุดขาวยาวเลยเข่าเอ่ย
ดวงตาเริ่มปรับภาพข้างหน้าช้าๆ
สีขาว ตรงหน้าเขา
ร่างบางเอื้อมเมือเรียวไปราวกับจะไขว่คว้า แต่เมื่อพยายามนั้นกลับทำให้ต้องตกเตียงหล่นลงมากับพื้นแทนสายระโยงพันกับร่างกายไปมา ราวกับม้วนตัวของชายผมสีน้ำทะเลคนนี้ไปเลยทีเดียว มือเรียวกับริมฝีปากที่พยายามจะเอื้อมเอ่ย
เสียงโครมครามเมื่อครู่ทำให้บทสนทนาต้องขาดลง ชายร่างสูงหันมาตามเสียง
ในห้องของคนที่เขารักนั้น ขายาวรีบก้าวเข้ามาทันใดที่ได้ยินเสียงพลางโอบอุ่มร่างที่นอนอยู่กับพื้นไว้ในอก
“มุคุโร่ มุคุโร่” เขาเขย่าตัวร่างตรงหน้าเบาๆ รอยยิ้มอ่อนโยนของอีกฝ่ายยิ้มให้ ก่อนมือที่แลซีดจนจับเบาๆที่ใบหน้าหล่อเหลา ภายใต้เส้นผมสีขาว ก่อนจะชักมือกลับ เหมือนโดนอะไรซักอย่าง
“นายเป็นคนใหม่หรอ?”
“หมายความว่าไง?”
“นายเป็นใคร?”
TBC....
มันว่างเลยเอางานเก่ามาเล่าใหม่
ติชมได้ครับedit @ 21 Aug 2008 10:30:27 by SeaU-JmiN