My fiction Room @ CarYmono

[fic] Nobody Loves =Chapter1=

By CarYmono

คดีนักศึกษา หายตัวไปเมื่อวันที่xx เดือน yyy ปีzzzz นาม คิมฮยอนจุน :: ยกเลิกการค้นหา

ณ โรงแรมชื่อดังและห้องพักที่หรูเริ่ด เหมาะสำหรับผู้มีอิทธิพลแห่งกรุงโซล

ฮยอนจุงเจ้าของโรงแรมและสปา7-8แห่ง แต่ด้วยเพราะเป็นเจ้าของกิจการใหญ่ เบื้องหลังที่กลบเอาไว้นั้นคือพ่อค้ายาเสพติดที่ชื่อดังในโลกมืดเช่นกัน

เป็นไง จองมิน คยูจง.งานที่ให้ไปทำเป็นไงบ้าง? ฮยอนจุงวางเท้าไว้บนโต๊ะแสดงทีท่าใหญ่โตคุยเรื่องงานกับเพื่อนสนิทในห้องพักสุดหรูของเขา เฟอร์นิเจอร์ราคาดีสีแดงฉูดฉาด ตับกับสูทดำของเพื่อนทั้งสองนาม จองมินและยองแซง ผ้าม่านลูกไม้ที่ปิดบังกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนแสงสีของนครโซลเอาไว้ และไม่ไกลนั้นห้องประตูกระจกสีขุ่นเขียวที่สะท้อนเงาบางๆนอนหลับอยู่บนเตียง

ของชั้นไม่ค่อยมีปัญหาเหลือแต่ส่งยาวันพรุ่งนี้อย่างเดียว นายละคยูจง ไปถึงไหนแล้ว? คนที่นั่งอยู่รูปร่างได้สัดส่วนทีเดียว ไหล่กว้างกล้ามเนื้อเล็กน้อย ใบหน้าที่โค้งมนดวงตาขุ่นมัวริมฝีปากสีแสดสะท้อนเงาที่คาบบุหรี่มวลโตอยู่ ปาร์คจองมิน

หึไม่ต้องห่วงๆไปได้สวยทีเดียว เรื่องกลบข่าวด้วยโปรโมชั่นของโรงแรมเนี่ย ง่ายจะตาย! เอ่ยออกมาก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก จัดสูทสีดำขลับเข้ากับฐานะเล็กน้อย มือสวยยังคงถือแก้วเหล้าเอาไว้แล้วไปอิงกับใบหน้าสะอาดใส ดวงตาสีดำมองดูมือถือที่มืออีกข้าง เพื่อหาเบอร์โทรของสาวที่ควงในคืนนี้ คิมคยูจง

งั้นหรอ ดีมากอ้อ จองมิน ชั้นมียาตัวใหม่อยากให้นายลองไปขาย คนที่เท้ามือกับพนักพิงของเก้าอี้ประธานสุดหรู และเสื้อเชิ้ตที่ปรดกระดุมบนลงมาโชว์ถึงความเซ็กซี่และเพลบอยไปพร้อมๆกัน ริมฝีปากแดงระเรื่อกัดเบาๆ เมื่อพูดถึงของใหม่ที่เพิ่งจะได้ลิ้มลองด้วยตัวเองมาแล้ว ดวงตาทอประกายด้วยยิ่งเจิดจรัสเมื่อพูดถึงยาเสพติดที่ตัวเองชอบ ผู้ชายที่มีความลับและเงินไว้เป็นสเน่มัดใจสาว คิมฮยอนจุง

งั้นขอรุ่นทดลองก่อนละกัน เอว่าแต่ใช้ไปแล้วหรอ. จองมินเลียริมฝีปากก่อนจะเหลือบตาไปมองที่ประตูกระจกสีเขียว อานั้นสินะ.

นายจะให้เราทำอะไรต่อจากนี้รึเปล่า.แต่ยังไงก็ช่วยเบาๆหน่อยเถอะ ถึงจะเป็นคนก็ทนไม่ไหวเหมือนกันนะครับ คยูจงจ้องตาเขม็งไปที่ฮยอนจุง

นั้นสิๆ.เจ้านั้นยังอายุน้อยอยู่เลย ถ้าพลั่งมากไปจะแย่นา.แฟนเจ้านี่ยิ่งเป็นห่วงอยู่ด้วย ได้ข่าวว่ากำลังเก็บเงินเพื่อมารื้อคดีนี้อยู่. นิ้วเรียวเอาบุหรี่ออกจากปากก่อนเคาะเบาๆที่ถาด และเอากลับไปสูบใหม่

นั้นเป็นของๆชั้น.อะไรที่ชั้นอยากได้ก็ต้องได้.จำไว้. ฮยอนจุงยิ้มเป็นเรศนัย ก่อนจะกวักมือไล่เพื่อนทั้งสองให้ออกจากห้อง

เมื่อสิ้นเสียงฝีเท้าของแขกทั้งสอง ฮยอนจุงรีบเดินไปที่ห้องข้างๆที่ว่าทันที

ยังไม่ฝื้นอีกหรอฮยอนจุน มือสวยไล้ไปตามเส้นผมและร่างที่สั่นเทา

ก็ตื่นอยู่นี่นา.ไหน หันมาซิ ฮยอนจุงจิกหัวของร่างที่นอนอยู่หันมาทางเขา ในห้องว่างเปล่านั้นมีเพียงแค่เตียงสีขาวที่เปื้อนผ้าปูที่นอนคลุ้งไปด้วยกลิ่นของความใคร่ โต๊ะทรงสูงที่บนโต๊ะนั้นมีเพียงเทียนแซ่ เมื่อฮยอนจุงขยับ ข้อเท้าที่ถูกโซ่ตรึงไว้ย่อมมีเสียงออกมาธรรมดา โซ่ที่ปลายด้านหนึ่งล้ามข้อเท้าของร่างบางไว้และอีกด้านนั้นถูกตรึงไว้ที่ขาเตียง ความยาวนั้นสูงสุดเพียงแค่สามารถเดินเข้าไปที่ห้องน้ำข้างๆได้แค่นั้น ห้องแคบเท่าแมวดิ้นตายนั้นไม่อาจจะทำให้คนที่นอนอยู่หนีจากเงื้อมือของอีกฝ่ายได้

ไอ้เอา..อา.แฮ่กๆ. เสียงหอบทรมานของร่างที่นอนคุดคู้อยู่ พยายามดิ้นหนีจากฮยอนจุง

ยายังไม่หมดนี่นา.ถ้ายังไงคงต้องต่อให้หายคึกหน่อยละมั้ง? ฮยอนจุน ร่างใหญ่กดทับคนที่หอบกระสั่นไว้ข้างใต้ หายใจรดตามต้นคอก่อนจะไปโลมเลียที่แก้มใส ไล้ลงมาถึงซอกคอ สร้างรอยจูบเอาไว้ มือที่ว่างนั้นพยายามถอดเสื้อเชิ้ตตัวบางออก และกดข้อมือทั้งสองเข้าไปกับเตียงไม่ให้ขัดขืน

ไม่!!!อย่านะ!!! ไม่เอา! ออกไป!! อย่า!!!

พูดออกมาซะทีสิว่านายรักชั้น ฮยอนจุน พูดออกมาว่านายต้องการฮยอนจุงคนนี้. ฮยอนจุงบีบคั้นร่างข้างใต้โดยการขึ้นคร่อมก่อนจะค่อยๆลิ้มรสร่างกายนี้อีกครั้ง

ไม่!!!! คนที่ผมรักคือยองแซง!! ยองแซงคนเดียว!!! ปล่อย!!! ฮยอนจุนดื้อดึง แรงที่น้อยนิดนั้นไม่สามารถทำอะไรฮยอนจุงได้เลย

ดื้อนักใช่มั้ย?!

เพี๊ยะ!!!

ฝ่ามือตบลงไปที่แก้มใสอย่างแรง จนฝ่ายที่โดนต้องหันตามแรงของอีกฮยอนจุง

บอกแล้วไง ว่าถ้าเป็นเด็กดี.ชั้นจะก็จะดีด้วย แต่ถ้าดื้ออย่างนี้ต้องโดนทำโทษ ฮยอนจุงจิกหัวของฮยอนจุน ลิ้นยาวลากไปตามร่างกายและผิวละเอียดของอีกฝ่าย อีกมือเร่งเร้าที่ยอดอกและหนักแน่นที่หน้าท้องแบนราบ

อึ่ก.ฮือออ..ฮึ่กๆ. หมดหนทางแล้ว อีกครั้งแล้วที่ร่างกายนี้ต้องเสียให้กับปีศาจ คนที่ไร้จิตใจและเอาต่ำได้

เลิกร้องได้แล้วหนวกหู. ฮยอนจุงขึ้นเสียงเมื่อรู้สึกลำคาญและบีบแรงๆที่แกนชายของร่างที่อยู่ข้างใต้ ฮยอนจุนเมื่อรู้สึกเจ็บกลับยิ่งร้องใหญ่

ฮึ่ก ฮืออออ.ฮือออ..ฮืออออ.. ร่างใหญ่ที่หมดความอดทนไปหยิบเข็มขัดมา และฟาดอย่างแรงไปที่ร่างของฮยอนจุง ฟาดไปที่ต้นขาแรงจนเนื้อบางเป็นสีแดงได้ในทันที

โอ๊ย! (เพี๊ยะ!!) พอ!!! ฮึ่ก! (เพี๊ยะ!!) อ๊า!!! (เพี๊ยะ!!) ฮยอนจุนพยายามกลั้นน้ำตาเพื่อไม่ให้โดนทำโทษ แต่ยิ่งฝืนก็ยิ่งเจ็บไปเท่านั้น หัวเข็มขัดที่ฟาดมากระทบบ้างก็ขูดเนื้อจนเป็นแผลแดง

เอ้าร้องสิ! (เพี๊ยะ!!) ร้องให้พอเลย (เพี๊ยะ!!) เสียงร้องนายเพราะดีออก(เพี๊ยะ!) ร้องออกมาสิ!! ฮยอนจุนรีบหนีไปที่มุมเตียงอต่ก็ถูกกระชากโซ่ที่ขาจนพาร่างที่อ่อนแอให้กลับมาที่เดิม

แหมๆ เจ็บมั้ย? เจ็บสินะหนีไปถึงนั้นแหน่ะ.ถ้ายังดื้อจะโดนอีกเข็ม เข้าใจมั้ย? ฮยอนจุงเดินไปเตรียมยาใส่หลอดเข็มก่อนจะวางไว้ที่โต๊ะตรงหัวเตียง และกลับมาจัดการกับเด็กดื้อบนเตียงต่อ

ปล่อยผมไปเถอะ.ปล่อยขอร้อง. ฮยอนจุนพึมพำอยู่คนเดียว เสียงที่จะวิงวอนขอชีวิตนั้นแทบจะไม่มี

ฮยอนจุงที่เกิดรำคาญอีกก็ดึกร่างนั้นมาและกดจูบลงไปอย่างรุนแรง ลิ้นที่พยายามตวัดพันอย่างทารุณ ริมฝีปากที่ขยับตลอดราวกับต้องการให้ความต้องการที่เพิ่มขึ้นของตัวเองได้หยุดลง

ร่างกายนายน่ะ ลิ้มลองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ ไม่รอช้าและกระแทกแกนกายเข้าหาฮยอนจุนทันที เมื่อตัวเองมีอารมณ์ก็ยิ่งแข็งใหญ่จนทำอีกฝ่ายที่บีบรัดช่องแคบจนเจ็บเป็นที่สุด

ไม่! อาเอาออกไป!! อา!

อย่าดื้อได้มั้ย. ฮยอนจุงจับร่างบางให้หันหลังทั้งๆที่ของแข็งยังคาอยู่อย่างนั้นก่อนจะค่อยๆทาบตัวเองไปบนร่างกายของอีกฝ่ายช้าๆ เมื่อแผ่นอกแนบกับแผ่นหลังแล้ว จึงค่อยเร่งจังหวะที่ข้างท้ายให้เร็วขึ้น ความร้อนรุ่มที่มอบให้แทบจะทำให้คนถูกกอดทาบละลายไปตรงนั้นได้ทันที

มีเพียงเสียงครางปนน้ำตาเท่านั้นในห้องที่มืดมิด ยามราตรีคลืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ แม้อากาศข้างนอกจะเย็นเท่าไหร่ ความรุ่มร้อนในห้องนั้นก็ยิ่งทวีคูณไปได้เรื่อยๆ

ดวงตาหลี่ลงด้วยม่านน้ำที่เกาะ ร่างกายเริ่มมีรอยแดงช้ำจากการจูบ เร่งให้ผิวขาวนวลได้แดงระเรื่อ

เสียงกระสั่นดังมานานจนหยุดในที่สุดเมื่อคนเอาแต่ใจหมดแรงและนอนลงข้างๆแทน

แฮ่กๆ อา.ฮยอนจุน ดึงคนที่สั่นให้เข้ามาในอ้อมกอดและแนบริมฝีปากที่ใบหูราวกับต้องการกระซิบคำหวานออกไป มือที่ว่างลูบไล้ร่างที่เป็นแผลซักพัก

ฮึ่กฮือ.ไม่เอาแล้ว.ปล่อยผมเถอะ

อะไรที่ชั้นอยากได้ก็ต้องได้เข้าใจมั้ย? เป็นไง อาการ อยาก หายแล้วรึ? ฮยอนจุงเลียริมฝีปากที่ใบหูเบาๆ และถามอย่างเป็นห่วง คนในอ้อมกอดนิ่งเงียบ

นายเลิกทำรุนแรงได้มั้ย?

ฮยอนจุนก็เป็นเด็กดีสิ แล้ว็เป็นคนของชั้นคนเดียวเท่านั้นทำได้มั้ย? มือที่ว่างเริ่มอยู่ไม่สุขและแล่นเข้าไปทักทายกับทางเข้าข้างล่างของฮยอนจุนอีกครั้ง

อึ่ก! นิ้ว.มัน ฮยอนจุงค่อยๆชักเข้าออกไปเรื่อยๆจากหนึ่งเป็นสอง และยิ่งทำให้ทางเข้าของฮยอนจุนต้องขยายขึ้น พอยิ่งเสียดสีกับนิ้วเรียวก็ยิ่งเจ็บร้อน

ทำหน้าหมือนไม่ชอบเลยนะทั้งๆที่ตัวเองก็หลั่งออกมาเหมือนกันแท้ๆ ฮยอนจุงปาดน้ำที่ไหลออกมาจากยอดแกนของฮยอนจุนให้เจ้าตัวดู ก่อนจะสอดเข้าปากและบังคับให้ดูดกลืนมัน

อึ่ก!!ไม่เอาแล้ววันนี้นายก็ได้ชั้นไปเยอะแล้ว. ร่างในอ้อมกอดเบือนหน้าหนีอีกครั้ง

นายเหนื่อย แต่ชั้นยังไม่เหนื่อย! ฮยอนจุงจิกที่เส้นผมสีน้ำตาลของฮยอนจุนและบังคับใบหน้าสวยให้หันเข้าหาแกนชายของเขา

ทำสิ ฮยอนจุน ชั้นยังมีอารมณ์อยู่เลยอ้อ แต่ถ้านายกัดละก็ คงรู้นะว่าจะเป็นไง

ฮยอนจุนที่ไม่มีทางเลือกก็เริ่มใช้ปากปรฏิบัติกับแกนกลางของฮยอนจุง ลิ้นยาวเลียไปตามแท่งใหญ่ ไล้จากโคนถึงปลาย ริมฝีปากร้อนปะทะกับเนื้อย่นแถวนั้นยิ่งเร่งอารมณ์ให้กับฮยอนจุงยิ่งนัก

อะอืมดีมาก จนกระทั้งน้ำคาวไหลออกมา ฮยอนจุนตกใจก็กลืนมันเข้าไปบ้าง

อือ. ฮยอนจุงใช้นิ้วเชียคางของร่างบางก่อนจะจูบและเลียตามใบหน้าที่เปื้อน ก่อนจะพากันล้มตัวนอนในที่สุด

เป็นเด็กดีแบบนี้สิ.ชั้นชอบ

พาผมไปหายองแซงที

ถ้านายพูดอีกครั้ง ชั้นจะเอาปืนมายิงลิ้นน่ารักแล้วเอาห่วงใส่ไว้จูงหมาตอนเดินเล่นซะเลยดีมั้ย? ฮยอนจุงขู่ซะน่ากลัว ก่อนจะซบกลิ่นหอมจากกายของฮยอนจุน

ถ้าวันพรุ่งนี้ไม่มาก็คงดี.ต้องเจอกับคนๆนี้อีกนานเท่าไหร่นะ

จะต้องโดนทรมานอย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน.

หัวใจ สิ้นหวังเหลือเกิน

ซ่าซ่า

เสียงจากฝักบัวในห้องน้ำดังขึ้น ร่างบางเดินไปอาบน้ำด้วยความทะมัดทะแมงอีกเช่นเคย โซ่ที่ล่ามข้อเท้านั้นเริ่มมีสนิมขึ้นมาเล็กน้อย เพื่อล้างคราบขาวตามตัวออกด้วยความสเนียด

อึ่ก.ร้อนจัง น้ำที่อุณหภูมิสูงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ขัดเกลาผิวที่แดงระเรื่อให้ต้องแดงขึ้นไปอีก แชมพูหรือของราคาแพงแถวนั้น ฮยอนจุนไม่แม้แต่จะมอง เพราะเป็นของๆฮยอนจุงราวกับสะท้อนภาพตัวเองที่แม้แต่ร่างกายก็เป็นของๆฮยอนจุง

เพล้ง!! ข้าวของถูกฝ่ามือปัดกระจายลงไปกับพื้น

โอ๊ย! อึ่กฮือออออออ เศษจากขวดแก้วปาดเข้าไปที่มือของฮยอนจุนจนได้ เลือดสีแดงไหลออกมา ละลายปนกบน้ำร้อนจากฝักบัว

ฮือออ.ยองยองแซง. ฮยอนจุนร้องไห้อีกแล้ว น้ำตาต้องเสียเท่าไหร่ถึงจะพอสำหรับคนๆนั้น

.ฮยอนจุงคนไร้หัวใจ.

อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ. ฮยอนจุงนั่งรอร่างบางที่เตียง ร่างบางรีบชักมือตัวเองไปข้างหลังเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าหาเรื่องเขาอีก เสื้อเชิ้ตที่มีเพียงตัวเดียวสำหรับฮยอนจุน ไม่มีอาพรเบื้องล่างอันอื่นใดเลย ยิ่งขับให้ผิวที่ต้นขายาวนั้นดูสว่างและน่าลิ้มลองสำหรับคนตรงหน้ายิ่งนัก

วันนี้ไม่ไปทำงานหรอ.ครับ.

เดี๋ยวก็ไปแค่อยากเห็นหน้าฮยอนจุนตอนเช้าเท่านั้นแหล่ะ นายเป็นคนแรงที่ชั้นอยากเจอตอนตื่นนะ ฮยอนจุงกวักมือให้ร่างบางเข้าไปนั่งข้างๆ ฮยอนจุนเดินเข้าไปหาและนั่งลงที่ข้างกาย

หอมจัง ลิ้นยาวเลียลากไปที่แก้มใสอีกครั้ง เค็มนะร้องไห้รึไง.บอกแล้วไงว่าอย่าร้อง ฮยอนจุงใช้นิ้วปาดไปตรงที่เคยเป็นรอยน้ำตาที่เด่นชัดบนแก้มอมชมพูระเรื่อ

ร่างบางในอ้อมกอดนั่งนิ่งด้วยสายตาที่เหม่อลอย ร่างกายที่ไม่ใช่ของตัวเอง พอได้อยู่ใกล้ฮยอนจุงก็ยิ่งไม่เชื่อฟังคำสั่ง ราวกับถูกเข็มตอกเอาไว้กับที่อยู่อย่างนั้น

มือน่ะ ขอดูหน่อยสิ เสียงที่เย็นชาเอ่ยขึ้น และไม่รีรอเข้าไปดึงข้อมือของฮยอนจุนขึ้นมาดู ผ้าพันแผลแบบลวกๆจากชายเสื้อเชิ้ตของฮยอนจุน ที่เจ้าตัวใส่อยู่

อยากตายขนาดนั้นเลยหรอ.

ฮยอนจุนส่ายหน้า แก้วมันบาดในห้องน้ำ.น่ะ

แน่ใจ?

ฮยอนจุนพยักหน้า

ร่างใหญ่ตรงหน้าประคับประคองมือสวยเบาๆ จูบลงบนฝ่ามือและเลียเอาเลือดสีแดงที่บาดแผลช้าๆ

อ๊ะ! อื้อ!! ฮยอนจุงสะดุ้งอีกครั้งเมื่อลิ้นเลียไปโดนปากแผล น้ำสีแดงค่อยๆจางออกทีละน้อย

หวานจัง. ลิ้นแดงดุนที่ปากแผลทำเอาฮยอนจุนแสบ แต่พอจะชักมือกลับมือของฮยอนจุงกลับล็อกขืนเอาไว้

พอเสร็จแล้วฮยอนจุงจึงบรรจงพันแผลให้อย่างเบามือ

ชั้นจะกลับมาตอนเย็น.ระหว่างนั้นจะให้คยูจงมาอยู่เป็นเพื่อน มีอะไรก็เคาะกระจกเอาละกัน

ฮยอนจุนมองดูแต่แผลที่มือของตัวเอง ฮยอนจุงที่เมื่อสั่งเสร็จก็เดินออกจากห้องและเดินไปทำงาน

แผลที่มือ.นั้น

อีกแล้ว.ยิ่งเขาทำดีเท่าไหร่ ก็ยิ่งเจ็บปวด

แผลนี่ก็ราวกับเป็นของๆฮยอนจุง

ยิ่งอ่อนโยนยิ่งได้รับการดูแลยิ่งอบอุ่น เท่าไหร่

ก็ยิ่งเจ็บปวดยิ่งไม่เหมือนกับเป็นตัวของตัวเองยิ่งทรมาน

อย่าลืมสิคนๆนี้คือปิศาจเขาทำร้ายฮยอนจุนทำร้ายยองแซง

ต่อให้ได้รับความอ่อนโยนแค่ไหนก็ตามต้องใจแข็งต้องแก้แค้นฮยอนจุง ต้องตอบโต้

แต่ว่าตอนนี้คนที่ถือไพ่เหนือกว่าคือฮยอนจุง สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือก้มหัวและเมื่อถึงทีของฮยอนจุน

.สิ่งที่นายได้รับจะต้องสาสม

ไหนๆ.คิม-ฮยอน-จุน เสียงกวนประสาทดังขึ้นมาในทันใด ร่างที่เปิดประตูเข้ามาทักทาย คงเป็นคนที่ชื่อคยูจงละมั้ง ร่างบางที่นั่งอยู่เงยหน้ามอง ก่อนจะหนีไปที่สุดเตียงและนอนหันหน้าหนีด้วยความกลัว

กลัวอะไรชั้นไม่ใช่พวกซาดิสซะหน่อย ก็แค่เพื่อนร่วมวงการเท่านั้นเอง.เออ คยูจงมองดูร่างที่คุดคู่อยู่

ผิวขาวผ่องที่มองทะลุผ่านจากเสื้อตัวบาง และรอยแดงที่มีไปทั่ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าร่างที่นอนอยู่นั้นได้รับการกระทำที่รุนแรงมานานเท่าไหร่แล้ว

อา.พอเข้าใจแล้วละว่าทำไมถึงได้กลัวขนาดนี้ คยูจงเอื้อมมือไปเตะที่รอยแดงกลางหลัง เล่นเอาฮยอนจุนสะดุ้งไปทั้งตัว โดนแค่นี้ แต่กลับหวั่นไหวไปทั้งร่าง คงไม่ใช่แค่การนอนด้วยกันธรรมดาแล้วละมั้ง

ฮยอนจุนเออชั้นคยูจงนะ นายคง.โดนมาไม่น้อยแหล่ะเนอะ อีกฝ่ายเงียบฟัง คยูจงจึงเริ่มพล่ามออกมา

เมื่อก่อนก่อนที่ฮยอนจุงจะเข้ารับตำแหน่งต่อจากพ่อ เขาก็เหมือนกับเด็กทั่วไปแหล่ะ ชั้นกับจองมินก็คือเพื่อนที่เขาไว้ใจ เราคบกันด้วยผลประโยชน์ซะส่วนใหญ่น่ะนะจองมินทางบ้านก็มีปัญหา ส่วนของชั้นก็เป็นเพราะตกงานน่ะเราเลยเป็นเพื่อนกันทางเรื่องงานฮยอนจุงเมื่อก่อนน่ะ พ่อแม่ไม่ค่อยสนใจก็เลยหาความสุขทางอื่น เขานอนกับผู้หญิงไปทั่ว แต่ว่าวันนึงที่จู่ๆเขาก็ติดใจนายขึ้นมาแล้วก็เริ่มวางแผนลกพาตัวมานายคงได้ยินว่าหมอนั้นเอาแต่ใจแค่ไหน อะไรที่อยากได้ก็ต้องได้เข้าใจใช่มั้ย?

คยูจงมองดูแผ่นหลังที่แน่นิ่งอีกครั้ง จนอีกฝ่ายพยักหน้า

ไม่ใช่แค่เค้าซะหน่อยที่ต้องลำบาก.ผมน่ะ.ผมก็ลำบากมาเหมือนกัน แม้จะมีครอบครัว แต่ก็ต้องแบกรับเรื่องต่างๆและความหวังของคนอื่นเอาไว้เหมือนกัน.ตะแต่พอผมทำไม่ได้เขาก็ทิ่งผม.ตอนนี้ทุกคนคงมีความสุขกัน จนลืมผมไปแล้วแต่ผมก็เชื่อ เชื่อว่าคนที่รักจะต้องไม่ทิ้งผม ผมเชื่อในยองแซง. ฮยอนจุนปาดน้ำตาตัวเอง เสียงสะอื้นดังออกมาเบาๆ

ฮยอนจุนนายอย่าพูดชื่อของคนรักนายต่อหน้าฮยอนจุงสินายก็รู้ว่าเขาไม่ชอบ และจะยิ่งทำร้ายนาย.

ซักวันผมจะต้องแก้แค้นในสิ่งที่ฮยอนจุงทำกับผม!! ฮยอนจุนแปล่งออกมาด้วยเสียงที่หนักแน่น คยูจงถอนหายใจ

ถ้านายทำสำเร็จน่ะนะ ถ้า คำพูดที่เน้นพยางค์สุดท้าย คยูจงลูบหัวฮยอนจุน จะทายามั้ย? ถ้าเจ็บก็บอกได้นะชั้นจะช่วย เท่าที่ทำได้ แม้ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่ากำลังยิ้มด้วยความอ่อนโยนแน่นอน หลังจากนั้นคยูจงออกไป และกลับเข้ามาพร้อมกับยาทาแผล ฮยอนจุนที่ไม่มีทีท่าตอบโต้ ก็คิดว่าคงไม่ชอบ และยิ่งถ้ารู้ว่าคยูจงจับต้องของๆฮยอนจุงละก็คงโวยวายแน่เลย

วางไว้ตรงโต๊ะนี้นะมีอะไรก็เคาะประตูละกัน คยูจงวางยาเอาไว้เพราะไม่อยากรบกวนร่างบางและเดินออกไปในที่สุด

แสงสว่างราวกับจะกลับเข้ามาหาทีละน้อย

Talk Zeau said:: หว่า~! ตอนที่1ก็ยาวซะแล้วอ่ะ>___<เขียนเพลินจริงๆ ตอนแรกก็ว่าเอาเป็นShot ficนะ แต่ทำไมเป็นงี้อ่ะ=___= หน้าที่7ซะแล้วด้วย อาเยอะเกินไปละมั้ง แต่พอได้เขียนคู่นี้ก็จิ้นสนุกไปอีกแบบเนอะ(?) เออเกร็งเหมือนกันนะเนี่ยตอนเขียน กลัวพิมพ์ชื่อผิดมากๆเลย-___-]] มันไม่เหมือนกันแค่งก่ะนเองนะ!!!

เออๆ>___< ตอนแรกมาก็มีฉากนั้นซะแล้ว รุนแรงไปใช่มั้ย? รุนแรงไปใช่มั้ยคะ~~~@__@!! ซึนเองคงต้องลดความหื่นลงหน่อยแล้ว.โอ้~! พลังYช่างน่ากลัว!! ถ้ายังไงก็ติดตามตอนหน้าด้วยนะคะ!!((โค้งงามๆหนึ่งที))