My fiction Room @ CarYmono

...ฮยอนจุง...

+++จองมิน+++

[S.Fic]Them of Love

Write on: SS501 Jungmin X Hyounjun-

Rate: Y & NC-14
By CarYmono

คำว่า เพื่อน ขอบเขตมันอยู่ตรงไหนงั้นหรอครับ?
แล้วคำว่า คนรัก จุดสิ้นสุดมันอยู่ที่ไหน?

วันนี้คิวงานของSSมีแค่จองมินกับฮยอนจุงนะคะต้องไปถ่ายแบบอย่างเดียว นอกนั้นอณุญาติให้กลับที่พักได้คะ เสียงพนักงานสาวเอ่ยสดใส ก่อนจะขอเดินออกไปจากห้องรับรองเพื่อเตรียมรถกลับสำหรับสมาชิกวงที่เหลือ

ฮยอนจุงและจองมินมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยภารกิจงานที่เข้ามาไม่ขาดสาย

ไปกันเถอะ เดี๋ยวก็สายกันพอดี ร่างใหญ่เอ่ยและเดินนำพร้อมกับจับมือของอีกฝ่ายเอาไว้ ฮยอนจุงพยักหน้าและเดินตามไป จนไปถึงสตูดิโอในบริษัท
สต๊าฟเข้ามาดูแลและแต่งหน้าให้ทั้งสองและสั่งให้รอการจัดฉากอยู่ที่ใกล้ๆนั้นเอง

นั่งสิ เสียงนุ่มของจองมินเอ่ยขึ้นและตบเบาะข้างๆเพื่อให้อีกฝ่ายไม่ต้องยืมเมื่อย

ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็ถ่ายแล้ว ฮยอนจุงยิ้มกลับให้ แต่แล้วไอเย็นก็กระทบกับแก้มใสชมพู ฝีมือเพื่อนรักเขาอีกครั้ง

งั้นดื่มนี่หน่อยนะ ท่าทางจะนาน ร่างกายจะแย่เอานะ รอยยิ้มสุภาพบุรุษที่เผยออกมาอย่างอ่อนโยนให้อีกฝ่าย

อืม ขอบใจนะ รับมาด้วยสีหน้างงงวยเล็กน้อย

ทำไมวันนี้ต้องมาดูแลเราขนาดนี้ด้วยนะ?

คำถามเอ่ยในใจของร่างเล็กที่ยังคงยืนมองสถานการของเหล่าสต๊าฟ

จองมิน....ช่วยแต่งหน้าให้ฮยอนจุงเค้าทีสิ ตอนนี้หน้ามันเชียว ช่างแต่งหน้าก็ไม่อยู่....นะๆ เสียงดังมาจาก1ในสต๊าฟที่กำลังง่วนกับฉากอยู่ จองมินก็เลือกไม่ได้ซะด้วย เรื่องงานทีไรหมอนี่มันเอาจริงเสมอนี่นา

ครับๆ มานี่เลย พ่อตัวดี จองมินเอ่ยพร้อมกับจับไหล่ของฮยอนจุงให้กดลงคุกเข่าต่อหน้าเขา ร่างบางคุกเข่าอยู่ระหว่างขาของอีกฝ่าย พลางเชยหน้าขึ้นให้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ได้จัดแจงแต่งหน้าให้ใหม่

มือสวยไล้ไปตามใบหน้าอีกฝ่ายพร้อมกับแป้งซับมันที่จัดแจงทำหน้าทีไปตามหน้าสวย ริมฝีปากแดงเผยอขึ้นราวกับยั่วยวนคนข้างหน้าให้ลิ้มรสมันอย่างนุ่มนวล

หลับตาหน่อยนะ จองมินเอ่ย คงจะพลัดหน้าตรงเปลือกตาล่ะมั้ง

อ๊ะ! เสียงเล็กดังออกมาในเวลาไมกี่อึดใจหลังจากนั้น ไม่ใช่การที่ฟองน้ำได้สัมผัสเปลือกตาสวย แต่เป็นริมฝีปากสวยของอีกฝ่ายที่ลดลงมาประกบกัน ราวกับจะกลืนกินความหอมหวานไป สิ้นเสียงลมหายใจหรือวาจาใดทันที
ริมฝีปากเรียวบางขยับเรื่อยๆเพื่อรับรสหวานที่อีกฝ่ายมอบให้ ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนกิริยาบทเป็นการสอดลิ้นเข้าไปในปากอีกฝ่ายช้าๆ ตวัดพัน และเกี่ยวรัด ก่อนจะเพิ่มน้ำหนักถาโถมไปเรื่อยๆจนอีกฝ่ายทนไม่ไหวต่อรสสัมผัสที่ร้อนแรงขึ้น

อื้อ..!พอ.... ฮยอนจุงพลักไสอีกฝ่าย จองมินที่มอบจุมพิตนั้นให้หน้าเสียไปทันที

โทษที...ขอโทษ ดวงตาขุ่นมัวมอบกลับมายิ่งทำให้อีกฝ่ายสับสน และรู้สึกบาดเข้าไปในใจอย่างประหลาด

อ๊ะ....อือ...ช่างเถอะ ดวงตารู้สึกผิดนั้นทำให้ร่างบางที่คุกเข่าอยู่นั้นไม่สามารถตอบโต้อะไรอีกต่อไปได้

ถือซะว่ามันไม่เกิดขึ้น มันเป็นเรื่องตลกที่คนขี้แกล้งชอบทำ

วันหลังอย่าล้อเล่นแบบนี้สิ! นิ้วเรียวจิ้มที่หน้าผากของอีกฝ่าย และทำทีเป็นหัวเราะ นั้นกลับให้ท่าทีของจองมินเปลี่ยนไป

มือที่กำแน่นราวกับกุมความลับอะไรบางอย่างไว้ค่อยๆสั่นตามอารมณ์โกรธที่คุกกลุ่นภาคในกายของจองมิน

ไม่ใช่นะ!! เสียงแน่นกระแทกขึ้นมาจนอีกฮยอนจุงสะดุ้งตาม แต่ก็ไม่อยากกลับไปต่อร้อต่อเถียงอีก กลัวว่านั้นจะไม่ใช่การล้อเล่น กลัวว่าสีหน้านั้นจะเป็นของจริง

ฮยอนจุงรีบรุดเดินหนีหน้าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเมื่อครู่ และพยายามไม่หันกลับมองอีก แม้จะถูกเรียกครั้งแล้วครั้งเล่า หรือถูกเรียกด้วยเสียงที่เจ็บปวดเจียนตายก็ตาม

ฮยอนจุง

แสงแฟรชจากกล้องถ่ายรูปกระทบไปที่หน้าอ่อนและริมฝีปากประกายมุขไม่หยุดตลอดบ่ายนี้ที่เขาทั้งสองต้องร่วมทำงานกัน

ฮยอนจุงยืนมั่นใจที่ผืนผ้าใบสีม่วงสะอาดและโพสท่าอย่างมืออาชีพ จองมินมองไปตามแสงแฟรชที่กระทบไปตามส่วนของเนื้อร่างบาง สายตาฮยอนจุงนั้นราวกับไม่เกิดอะไรขึ้นและเป็นธรรมชาติ แต่ภายในนั้นกลับซุกซ่อนความสับสนต่างๆเอาไว้ 

มืออาชีพจริงๆ ถ้าราบรื่นอย่างนี้ไม่นานก็เสร็จแล้วล่ะครับ เสียงตากล้องเอ่ยขึ้นกับสต๊าฟของพวกเขา

งั้นหรอคะ ถ้าเสร็จแล้วฉันคงจะส่งตัวกลับไปเรียนไม่ก็ไปที่พักทันที ถ้ายังไงฝากบอกเผนกรปพ.ทีนะคะ แล้วร่างของสาวน้อยก็เดินออกไป ตากล้องกดมือถือโทรออกและบ่นบางอย่าง ก่อนจะตัดสายวางพร้อมทำหน้าที่ต่อ

แม้สายตาของจองมินจะจ้องไปยังคนข้างหน้าตลอดเวลา แต่หูนั้นกลับได้ยินชัดในสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป พร้อมกับวางแผนบางอย่างไว้ในหัวสมองอันเจ้าเล่ห์อีกต่างหาก

เสร็จแล้วครับฮยอนจุง ต่อไปจองมินถ่ายต่อเลยมั้ยครับ? ตากล้องหันมาถามร่างใหญ่ มีเพียงรอยยิ้มที่มอบให้ก่อนจะเดินนำไปที่ผืนผ้าใบนั้นเช่นกัน

ฮยอนจุง รอด้วยนะ กลับด้วยกัน ชี้มาทางอีกฝ่ายที่กำลังจะเดินเข้าห้องแต่งตัวอยู่พอดี

ฮยอนจุนสะดุ้ง มองกลับมาด้วยสายตาขุ่นมัวและกระแทกประตูเข้าห้องไปทันที 

ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่าโกรธอะไรมา

จองมินตั้งใจถ่ายแบบซึ้งนั้นก็เสร็จไวกว่าที่คิดไว้

ฮยอนจุงยังเก็บกระเป๋าอยู่ในห้อง ร่างใหญ่เมื่อเข้ามาแล้วก็ล็อกประตูไว้ทันที ก่อนจะเปิดฉากถามฮยอนจุง

โกรธอะไรหรอ?

อะไร? ฉันโกรธอะไรงั้นหรอ

ท่าทีโวยวายอย่างนั้น เค้าเรียกว่าโกรธ

อึ่กออกไปซะ

ไม่เรื่องจูบใช่มั้ย นายโกรธเรื่องนั้นใช่มั้ย?

ไม่ใช่!! บอกให้ออกไป! ร่างบางเอาประเป๋าฟาดไปที่แขนของจองมินอย่างแรง แต่กลับไม่เป็นผลนอกจากรอยแดงที่ชัดขึ้นบนแขนใหญ่ยาวของจองมิน

ตอบมาก่อนสิ!! ไม่งั้นถือว่านายไม่ได้โกรธ และฉันก็จะทำอย่างนั้นอีก!! สายตาแข็งกร้าวราวกับจะสะกดการเคลื่อนไหวเอาไว้อย่างนั้น

ไอ้บ้า!! ถ้านายไม่ได้รักฉันจะมาทำอย่างนั้นทำไม!! มันก็แค่เรื่องล้อเล่นใช่มั้ยล่ะ!! ฮยอนจุงพยายามปาข้าวของ จองมินถอนหายใจออกมาก่อนจะเข้าไปประกบกอดร่างบางเอาไว้

ถ้าไม่ได้รัก ฉันจะจูบง่ายๆงั้นหรอ? ราวกับโสทประสาทจะไม่รับรู้อันใดทั้งสิ้นแล้ว

พะพูดบ้าๆ!! ใครจะไปชอบผู้ชายกัน ร่างในอ้อมกอดพยายามดิ้น

แล้วถ้า ฉันชอบนายล่ะ ผิดมั้ย? คราวนี้ฮยอนจุงถึงกับเถียงไม่ออก ร่างกายราวกับถูกสะกดเอาไว้แน่นิ่ง

ฉันไม่ได้ชอบนายฉันเห็นนายเป็นเพื่อนมาตลอดไม่มีเหตุผลที่จะต้องชอบนาย เราทำงานด้วยกัน ร่วมงานกัน..มันไม่สามารถเป็นได้มากกว่านั้น..

ตลอดเวลา....ตอนที่นายทำงาน ฉันจะมองนายด้วยความเป็นห่วง ตอนที่นายคุยกับคนอื่น ฉันจะเงียหูฟังเรื่องที่นายอยากรู้ ตอนที่นายหลับ ฉันจะเข้าไปดูนายที่นอนอยู่กับกองหนังสือก่อนจะพามาที่เตียงและมองดูใบหน้าที่หลับอย่างไร้กังวลนั้น.......ทั้งหวง ทั้งห่วง ทั้งหึง.....นับวันมันกัดกินฉันไปเรื่อยๆจนทนไม่ไหว....จะทำตัวแบบเพื่อนต่อไปก็ได้ จะทำเฉยชากับฉันก็ได้ ฉันรักนาย นั้นคือความในใจของฉัน แค่ขอได้บอกมันกับนาย อนาคตเราจะตบหรือเลิกกันฉันก็ไม่สนแล้ว ตอนนั้นฉันห้ามใจไม่อยู่จริงๆตอนนี้ก็ด้วย

มือใหญ่กำชับคนให้อ้อมกอดให้แนบเข้ากับสัดส่วนของร่างกายมากขึ้นจนอีกฝ่ายถึงกับหน้าแดง

ถ้านายบอกไม่ฉันจะหยุด เพราะตอนนี้มันอดใจไม่ไหวแล้ว จมูกเรียวสูดดมที่ซอกคอขาวช้าๆ และไล่เอาผมสีทองออกไปและขับลงที่ใบหูอันอ่อนไหวของอีกฝ่าย ฮยอนจุงไม่สามารถต่อต้านอะไรได้ เพียงแค่หน้าแดงและสั่นระริก

อา. เสียงกระเส่าดังออกมาแทนคำตอบ เสียงน่ารักนั้นยิ่งไปปลุกอารมณ์อีกคนทันที

มือใหญ่ข้างหนึ่งเปลี่ยนมาปลดกระดุมและสอดเข้าไปใต้เสื้อของฮยอนจุง ลูบไล้ไปตามเนินอกขาว บีบเบาๆที่ยอดเม็ดสีชมพู นิ้วเรียวเล่นกับมันเบาๆ ไล้ขึ้นลงจนอีกฝ่ายเสียวสะท้าน

อ๊ะ!อือ เสียงสยิวน่ารักดังอยู่ข้างดูของจองมินจนทนแทบไม่ไหว

ร่างใหญ่กดร่างเล็กเข้ากับกระจกของห้องที่ตั้งอยู่ กระจกบานใหญ่ที่เขามักจะส่องดูร่างกายตัวเองเมื่อพร้อมก่อนแสดง แต่ตอนนี้มันก็เป็นกระจกบานหนึ่งที่ให้เขาได้แสดงบนนั้นเช่นกัน

หน้าตาน่ารักจังเลย จองมินเอ่ย และใช้ให้ฮยอนจุงต้องดูตัวเองในกระจก

อืออา ฮยอนจุงเบือนหน้าหนี ไม่อยากมองตัวเองในสภาพแบบนี้เลย

จองมินมองดูท่าทางขัดขืนของอีกฝ่าย และยิ้มออกมาราวกับสนุกที่ได้เห็นมัน

เอามือยันกับกระจกสิ ฮยอนจุงทำตาม ทันทีที่มือใหญ่ของจองมินปล่อยออกจากการรัดกุม

แต่ทำไมนะ.ในหัวนั้นสั่งให้ก้าวเท้าหนี แต่ทำไม กลับยอมทำตามทุกอย่าง

มือเรียวจรดลงกับแผ่นใสที่อยู่ตรงหน้า มือของจองมินที่ล้วงล้ำเข้ามาภายใต้กางเกงของอีกฝ่าย และอีกมือที่ยังคงเล่นอยู่กับยอดเม็ดทั้งสอง และค่อยๆกดร่างตรงหน้าลงกับแผ่นกระจก หน้าท้องแลหน้าอกสัมผัสเข้ากับของแข็งเย็นตรงหน้า

จองมินขยับที่มือเบาๆซึ้งกอบกุมแกนกายของอีกฝ่ายอยู่ นิ้วเรียวแม้จะขนับเพียงเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกไปทั้งตัวได้ในเสี้ยววินาที อีกมือที่หมดสนุกหลังจากที่ดันแผ่นอกข้างหน้าให้ติดกับกระจกแล้วก็เปลี่ยนมาสอดนิ้วเข้าไปทางช่องหลังของฮยอนจุง กางเกงที่ถูกปลดจนมากองกับพื้นทันทีที่เริ่มการขยับทั้งข้างหน้าและหลัง

นิ้วเรียวที่สอดเข้าไปลึกเรื่อยๆ และมือที่กอบกุมขยับเร่งความเร็วไปรอบๆแกนชายของฮยอนจุง

อ๊า.อาพออย่า ฮยอนจุงหอบออกมาเบาๆ เข่าที่อ่อนล้าจนล้มลงไปนั่งกับพื้น จองมินปล่อยมือออกจากร่างบาง และนั่งลงข้างหลังเพื่อให้ฮยอนจุงได้อิงเอนนอน

เอนมาสิ จองมินเอ่ยและจับไหล่ที่ห่อลงด้วยความอ่อนแรงให้เอนอิงมานอนบนตัวของเขา ฮยอนจุงเอนตัวมาโดยดี และสัมผัสกับไออุ่นของจองมิน สภาพท่อนล่างที่เปลือยเปล่าของฮยอนจุงนั้นกลับทำให้จองมินไม่อยากหยุดตาม แต่ก็ต้องห้ามใจเอาไว้

ถ้าไม่ชอบฉันก็จะพอ จองมินเอ่ย แขนทั้งสองโอบร่างของฮยอนจุงเอาไว้ด้วยความอบอุ่นแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรต่อ มองดูร่างที่หน้าแดงอยู่และยิ้มออกมา

อะอือ

ถ้านายรังเกียจฉันก็จะไม่ทำต่อแต่นายอย่าเกลียดฉันได้มั้ย? ถ่อยคำออดอ้อนกระซิบเบาๆ และซุกเข้ากับไรผมสีน้ำตาของฮยอนจุง อีกฝ่ายเห็นสายตาเศร้าหมองจากกระจกตรงหน้า

ไม่ฉันไม่เคยเกลียดนายยังไงก็เกลียดไม่ลง ฮยอนจุงเอ่ย

อือดีใจจัง

ขอทำต่อได้มั้ยเพราะท่าทางนายก็มีอารมณ์นะ เสียงกระซิบทะลึ่งดังข้างหู แต่เมื่อมองต่ำลงไปตรงส่วนนั้นของฮยอนจุงกลับตั้งขึ้นมา

ไอ้ทะลึ่ง! อ๊ะ! ฮยอนจุงพรวดพลาดลุกขึ้น เพราะขาที่ไม่มีแรงก็ล้มลงไปนั่งอีก แต่คราวนี้เป็นบนตักของจองมินเต็มๆ

ไม่มีแรงล่ะสิคงไม่เคยกับผู้หญิงด้วยรึไง นายน่ะ จองมินยิ้มก่อนจะค่อยๆนวดไปตามสะโพก

ชิ!...นายนี่ อย่าหยุดครึ่งๆกลางๆได้มั้ยถ้าจะทำก็ทำเลย!! อีกฝ่ายตะโกนออกมา จองมินได้ยินก็ยิ้มแก้มปริ วิญญาณหื่นเข้าสิงแล้วสินะ

ยอมด้วยหรอ?

ก็เมื่อกี๊มัน.รู้สึกดีด้วย พูดขึ้นเบาๆ

ว่าอะไรนะ จองมินพยายามแซว แต่อีกฝ่ายกลับไม่เล่นด้วยและหน้าแดงซ่านทันที

มือใหญ่ที่กอดไว้แล้วพยายามรัดแน่นขึ้น 

ฮยอนจุงจึงทำได้เพียงก้มหน้านิ่งและรอรับสัมผัสจากจองมินเท่านั้น

นิ้วเรียวจับที่แกนกายเขาอีกครั้ง และลูบมันเบาๆอย่างชำนาญ อีกมือที่ไม่ได้ทำอะไรนั้นรูดซิบกางเกงของตัวเองทันที

"จะให้เข้าไปมั้ย?"

คำถามสั้นๆ ฮยอนจุงจึงไม่เข้าใจความหมายนักก็พยักหน้าเบาๆ

จองมินช้อนร่างเล็กที่นั่งอยู่บนตักให้เข้ากระแทกกับแกนกายของเขาที่เปิดไว้เมื่อครู่

ทั้งน้ำหนักและแรงเสียดสีที่โถมเข้ามาเต็มที่

"อ๊า! อา!!...." ฮยอนจุงครางออกมาอย่างเป็นสุข พลางกรีดร้องด้วยความเจ็บ เมื่อทางเข้าเขานั้นต้องเปิดกว้างเพื่อรับกับแรงของแกนกายอีกฝ่ายที่สอดเสียบเข้ามาอย่างไม่หยุดมือ เมื่อทั้งคู่เข้ามาลึกพอ จองมินจึงคาไว้อย่างนั้นและใช้อีกมือเข้ารูดกับแกนของฮยอนจุงอีกครั้ง เร้าร้อนและรุนแรง

"อา.....จะ.......อ....อ....ออก.....อื้อ!" พูดไม่ทันขาด น้ำขุ่นสีขาวก็ล้นออกมาทางแกนชายของฮยอนจุงที่ถึงขีดสุดของอารมณ์แล้ว

จองมินยังไม่หายสนุกพลางเอาน้ำที่ออกมานั้นโลมไปทั่วแกนชายของฮยอนจุง ก่อนจะลองเอามาโลมเลียในปากและลิ้นของตัวเองบ้าง

ฮยอนจุงที่ข้างหลังของตัวเองนั้นถูกแทนที่ด้วยแท่งของแข็งของจองมิน เกิดอึดอัดและบีบรัดเข้า

หรือคงเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ไม่ชินด้วย

"อื้อ! อย่าสิฮยอนจุง....." จองมินเอ่ยเมื่อรู้สึกเจ็บ

"ขอโทษ.....ฉันเจ็บ..." ฮยอนจุงพยายามยันตัวออกมาจากแกนของจองมิน แต่มือใหญ่ของอีกฝ่ายห้ามไว้

"ไม่ต้อง จะสอนให้..."

".................อา...อือ..."

"ช้าๆใจเย็น....โถมตัวเข้าหาฉัน....เหมือนเมื่อกี๊......นั้นแหล่ะ ผ่อนคลายนะ....ได้ยินเสียงหายใจฉันมั้ย....." จองมินดันให้ร่างบางเอนแผ่นหลังเข้าหาตน และกอดไว้แน่น ทั้งๆที่ข้างใต้นั้นมันยังคาอยู่ที่ช่องแคบของคนที่ถูกกอด และยิ่งถูกบีบรัดด้วยความไม่ชินแล้วด้วย

"หายใจพร้อมกับฉัน......เป็นหนึ่งเดียวกับฉัน..." ลมหายใจที่รดอยู่ที่แผ่นหลังของฮยอนจุงนั้นทำให้เขาจับจังหวะและหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวกับจองมินได้ กล้ามเนื้อที่ผ่อนคลายไม่บีบรัดแล้ว จองมินจึงเริ่มบรรเลงการแสดงต่อ

ยกร่างบางขึ้นและกระแทกเข้ามาอีกครั้ง และทำจนเร็วขึ้นเรื่อยๆ แรงเสียดสีของกล้ามเนื้อตรงทางเข้าและตรงนั้นทำให้เจ็บบ้าง แต่ความเจ็บบนความสุขมันคืออะไรกัน? ความรู้สึกที่โถมเข้ามาจนเออล้นนี่คืออะไรกัน?

กลิ่นเหงื่อ และน้ำขุ่นขาวฟุ้งไปทั้งห้อง

ม่านที่ปิดลงมีเพียงนักแสดงทั้งสองที่นอนกอดกันอยู่บนอาภรที่ถูกถอดไว้ในครั้งแรกแล้ว

ฮยอนจุงที่หนุนแขนของจองมินเอาไว้และหลับตาพริมในอ้อมกอดของเขา

จองมินที่มองคนน่ารักอย่างไม่วางสายตา

มีเสียงเล็ดรอดของผู้คนที่เดินไปมาข้างนอกดังอยู่ไม่ขาดเช่นกัน

เขาไม่สนใจอะไรแล้ว ขอเพียงแค่ร่างในอ้อมกอดได้ตื่นขึ้นและฟังคำกล่าวอรุณสวัสดิ์เท่านั้นก็พอ

และคำต่อมาที่จะพูดอย่างไม่มีวันลังเล

"รักนายนะ....จองมิน"

เสียงเล็ดดังในอ้อมกอด พลันฉุดให้คนที่กำลังครุ่นคิดตื่นจากพวัง...

นายชิงฉันพูดไปก่อนแล้วนะ ฮยอนจุง...

"อือ...ฉันก็รักนาย..."

พลางเกลี่ยผมสีน้ำตาลให้ออกจากหน้าสวย แล้วจึงค่อยจูบอรุณสวัสดิ์ที่ริมฝีปากสีชมพูอีกครั้ง

-END-

::Talk::

แถมยังเรื่องเข้าค่ายอีก หมายความว่าไงคะพ่อ!! พ่อบอกจะไปส่ง แต่ทำไมจู่ๆพ่อก็ให้บอกว่าไม่ได้ล่ะคะ!! แง!!โป้ง!!

ได้ไปกิลติมก่ะพี่เป้ด้วย(นู๋แอบมองเค้าเค่อะนู๋แอบชอบเค้าด้วยเค่อะ)><~แต่วันนี้ดูพี่เค้าไม่ค่อยร่าเริงเลย หรือว่าคนเยอะหรอ? ว้า~~แย่จัง นู๋อยากเห็นพี่ยิ้มบ่อยๆนะ^^ พี่น่ารักออก(ถึงหลายฝ่ายจะเฟิร์มว่าแรดก็ตาม ซะงั้น- -'')แต่วันนี้ก็มีฟามสุข^^ แต่เรื่องวงซ้อมน้อยง่ะ- -'' น้อยจนกลัวเลย...

วันนี้ๆๆๆๆ><บับว่าๆๆๆๆ