My fiction Room @ CarYmono

คังอิน และ ลีทึก แห่งSuper junior

~~~~~~~~~~~~~

Fiction name : Pass away

Chapter : Shot Fiction once Chapter

Fiction from : Kungin X Leetenk <Super Junior>

Song for fic : my promises ของ American Idol season2

Present & Write by CarYmono

ค่ำคืนวันที่ 15ธันวา 2006

แสงไฟจากเทียนในร้านอาหารa

กลิ่นของน้ำหอมหรือจากดอกไม้ก็ไม่ทราบได้

ร้านอาหารกลางแจ้งติดกับถนนที่เปียกปอนในยามค่ำคืน

ร่างบางราวกับโปร่งใสนั่งจิบไวน์แดงสวยที่ราวกับกลืนไปกับสีของริมฝีปากสวยอยู่ตัวคนเดียว

ลมอ่อนๆพัดเส้นผมสีน้ำตาลเข้มให้ละออกจากใบหน้าสวยซักพักก่อนที่มันจะกลับไปที่เดิม

"ลีทึก" เสียงของคนที่นั่งด้วยเอ่ยขึ้นเมื่อร่างบางเงียบมานานแล้ว

"." ร่างนั้นยังคงเงียบต่อไป แล้วเอื้อมมือไปหยิบซ้อมเพื่อรับประทานอาหารที่สั่งมานานแล้ว

โดยไม่กล่าวตอบอะไร

"ลีทึก ฉันรู้ว่าสิ่งที่ทำนั้นผิดแต่ยังไงก็.ฉันอยากให้นายเข้าใจนะ ลีทึก ฉันเชื่อใจนาย" เสียงเข้มนั้นพูดต่อ แล้วสีหน้าปวดร้าวทันทีที่ร่างบางไม่สนใจคำแก้ตัวนั้น ราวกับไม่ได้ยิน

".."

"ฉันทำเรื่องไม่ดีกับนายมามาก ยังไงก็อยากให้นายเข้าใจนะ.ฉันรักนายลีทึก" เสียงเข้มนั้นดังต่อไป

"ฉันเชื่อใจคังอินฉันรักคังอินเชื่อใจเสมอมา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" ลีทึกไม่มองตอบร่างใหญ่ ได้แต่ยิ้มเล็กๆไปบนแหวนนั้น

"อือ ลีทึก" คังอินยิ้มที่มุมปากแม้ร่างบางจะไม่ยิ้มตอบก็ตาม

แล้วลีทึกก็วางเงินไว้ที่โต๊ะแล้วเดินออกจากร้านอาหารไป

"ลีทึกจะกลับบ้านเลยหรอ."

เสียงเข้มร้องถาม แต่ลีทึกไม่พูดอะไร

ร่างบางสาวเทาจนกลับมาถึงบ้าน ซึ้งคังอินก็เดินตามมาด้วยโดยที่ไม่พูดอะไร

"จริงๆแล้วลีทึกยังโกรธผมอยู่สินะ" คังอินบอกเมื่อลีทึกเดินเข้าห้องไปแล้ว

ลีทึกไม่ตอบอะไรแล้วนั่งลงบนโซฟา

คังอินเดินเข้ามาและมองที่ลีทึก

หลังจากนั้นก็มองไปสิ่งที่ร่างบางจ้องอยู่

ไม่ใช่ทีวีที่เปิดทิ้งไว้แต่เป็นกรอบรูปที่ตั้งไว้ข้างๆทีวีนั้น

แสงเงาของพระจันทร์สะท้อนให้เห็นว่านั้นเป็นรูปของลีทึกและคังอินที่กำลังส่งยิ้มให้กัน รูปที่เป็นราวกับความทรงจำที่ดีครั้งสุดท้ายของทั้งคู่

ลีทึกเอื้อมือไปหยิบมันมา และกอดไว้ในอ้อมกอด

ซักพักแก้มนั้นเริ่มรู้สึกเย็น แต่เมื่อเอามือไปสัมผัสดูก็รู้ว่าหยาดน้ำตาได้ไหลผ่านออกมาจากดวงตาสวยคมเข้มของลีทึกอยู่ ลีทึกกอดกรอบรูปนั้นแน่นในอก

คังอินที่มองห่างๆได้เพียงแค่เอามือลูบหัวของลีทึกเบาๆ แล้วมองด้วยสายตาที่น่าสงสารเกินกว่าจะทนเก็บไว้ได้

"ลีทึก.ขอโทษ." คังอินเอ่ยขึ้นเบาๆแล้วกอดร่างบางที่คิดถึงจากข้างหลัง

จมูกที่ซุกไซ้กลิ่นหอมอ่อนๆของลีทึก และซึมซับมันทุกรสสัมผัสที่มีต่อร่างลีทึก เพียงแค่แขนใหญ่ที่ยังพอโอบรัดร่างบางเอาไว้ได้เท่านั้น

"คังอินนายคงไม่มีวันกลับมาสินะทำไมกันนะอย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวสิ"

ยิ่งคิดยิ่งเจ็บ

เจ็บหัวใจ

เพราะการทะเลอะกันครั้งนี้หรอที่ทำให้เป็นอย่างนี้

ถ้าคังอินไม่ทำอย่างนั้นก่อนเรื่องก็คงไม่เกิด

เพราะคังอินจูบเขาต่อหน้าลีทึก

พอลีทึกวิ่งหนีออกมา.คังอิน.ก็

"ฉันผิดที่วิ่งหนีออกมาผิดเองแต่ฉันก็เชื่อใจคังอินนะ.กลับมาที ฮือๆ.อย่าทิ้งฉันไว้อย่างนี้ฉันผิดเอง ผิดเต็มประตู..ขอร้องคังอิน..ขอร้อง.ฮึก.ฮือๆๆ..กลับมา"

ลีทึกปาดหยาดน้ำตา

ยิ่งคิดหาก็ยิ่งคิดถึงนายคังอิน

คิดถึงจนทนไม่ไหวแล้ว

คังอินยังคงกอดร่างลีทึกแล้วมองไปที่กรอบรูปในมือนั้นของลีทึก

มือที่สั่นเทา

หยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่หล่นลงบนกระจกกรอบรูป

ไม่มีคำพูดใดๆต่อจากนั้น

คังอินได้เพียงนิ่งมองลีทึก

แม้พูดอะไรออกไปคงไม่รับฟังสินะ

อยากกลับไปเหมือนกันลีทึก

อยากไปยืนข้างนายอีกครั้ง

อยากมอบจุมพิตที่หอมหวานให้นายอีกครั้ง

แต่ตอนนี้ทำไม่ได้

กว่าจะคิดได้ มันก็สายไปเสียแล้ว

กว่าจะรู้ว่านายเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตก็สายไปเสียแล้ว

สายเกินไปแล้ว

รัก

รัก

รัก

คำพูดที่อยากจะมอบให้นาย

อยากจะให้นายได้ยิน

แต่ตอนนี้ไม่สามารถแม้จะแปล่งเสียงออกไปหาได้

"ลีทึก.อย่าร้องไห้เลยนายร้องฉันก็จะพลอยร้องไปด้วยนะ" น้ำเสียงสั่นมาก

แต่ไม่มีแม้หยดน้ำตาที่กลั่นออกมาของคังอินแม้แต่น้อย

เห็นมั้ยแม้แต่น้ำตายังไม่สามารถออกมาได้

เพราะว่า.

ซ่า..ซ่า..ซ่า..

หยาดฝนหลั่งลงมาจากฟากฟ้าอีกครั้ง

แต่ไม่หนักหนาเท่าจิตใจของลีทึกตอนนี้หรอก

แม้บ้านหลังนี้จะคุ้มครองไม่ให้พายุเข้ามาได้

แต่ในจิตใจหยาดฝนก็ยังคงตกอยู่อย่างไม่มีวันหยุด

ลีทึกเดินไปเปิดหน้าต่างแล้วใช้ฝ่ามือโอบกอดน้ำฝนที่ตกผ่านตัวเองไป

แต่มือนั้นก็ทำเป็นอ้อมกอดราวกับกอดใครซักคน

อ้อมกอดที่ว่างเปล่า

คังอินมองเรียวเฮอย่างนั้น

เขามักจะทำอย่างนั้นเสมอเมื่อฝนตก

ราวกับโอบกอดความเศร้า

คังอินเดินไปแตะบ่าของเรียวเฮ ราวกับให้พอซักที

แต่เรียวเฮก็ยังจะทำท่านั้นต่อไป

โอบกอดความว่างเปล่าต่อไป

"คังอินขอให้นายมีความสุข."

ลีทึกเอ่ย

คังอินมองร่างบางด้วยหางตาแห่งความสิ้นหวังและเศร้า

ก่อนจะเดินไปที่ประตู แล้วออกจากห้องไป

แสงดาวและแสงไฟยามค่ำคืนฉายออกมาท่ามกลางคืนที่ฝนตก

รอเวลาแห่งรุ่นอรุณที่จะมาปัดเป่าความเศร้าของดอกไม้ริมทาง

"อือ.." ลีทึกสะบัดตัวบนที่นอนแล้วลุกขึ้น

พลางมองปฏิทิน

ซักพักดวงตาใสเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนที่จะทะยานออกจากที่นอน

"วันนี้แล้วหรอเนี่ย!!!....ต้องรีบไปแล้วสิ" ลีทึกเอ่ยแล้วรีบกระเด้งออกจากที่นอนแล้วไปอาบน้ำแต่งตัว

"วันนี้ลีทึกจะไปไหนกันนะ." คังอินยิ้มที่มุมปากกับท่าทางน่ารักของลีทึก

แล้วร่างเล็กก็ออกมาในเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทกางเกงตัวยาวที่ละพื้นไปมา

แต่ก็ไม่ทำให้ความน่ารักบนใบหน้าสวยลดลงเลย

ลีทึกเดินออกไปที่ประตูโดยที่มีคังอินเดินตามมา

แต่ร่างบางก็ยังไม่ลืมที่จะถือกรอบรูปติดตัวไปด้วย

"คังอิน.รู้มั้ยวันนี้วันอะไร" ลีทึกยิ้มอย่างน่ารักแล้วกอดของในมือแน่น

"ไม่รู้สิ วันอะไรหรอครับ" คังอินถาม แต่ลีทึกก็กอดกรอบรูปไม่ตอบอะไร

คังอินไม่โกรธที่ลีทึกไม่ตอบแต่กลับอยากเข้าไปหยิกแก้มแดงนั้นเสียมากกว่า

คนอะไรน่ารักได้น่าหมั่นเขี้ยวอย่างนี้~~

"เออ.ขอซื้อดอกไม้ราคา3000เยน มีมั้ยครับ?" ร่างบางเดินเขาไปในร้าน

"ได้สิครับเอาแบบไหนดี" เสียงเรียบของพนักงานตัวโย่งเอ่ย

คังอินมองดูลีทึกจากนอกร้าน

คนร่างบางสนุกกับการเลือกดอกไม้สีขาวสะอาด

คังอินมองเรียวเฮห่างๆ

คำว่า ขอให้มีความสุข ไม่ใช่ประโยคบอกเลิก แต่เหมือนคำอวยพรสำหรับคังอินมากกว่า

หลังจากที่ได้ดอกไม้ช่อใหญ่ในมือมาแล้วลีทึกก็รีบเดินออกมา

เด็กน้อยน่ารักเดินออกมาโดยที่มีคังอินตัวโย่งเดินตามอยู่

และเมื่อถึงมุมถนนก็เลี้ยวเข้าไปที่สุสาน

เดินเข้าไปท่ามกลางแผ่นหินที่เรียงราย

ลีทึกมาทำอะไรที่นี่งั้นหรอ

มาเยี่ยมคนรักของเขาไง

คิมยังอุน

มรนะ16:12:2004

ลีทึกวางดอกไม้ไว้ข้างหน้าตัวเอง

ดอกไม้สีขาวสะอาด

ลีทึกใช้มือลูบไปมาตามร่างกาย ตามมือของคังอินที่เคยสัมผัสเขา และริมฝีปากสวยของตัวเอง

"คังอินรักมาก รักที่สุด." ลีทึกกอดที่ป้ายหลุมศพที่สลักจากหินสวยและตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม

"ลีทึก." มือนั้นพยายามเข้าไปปาดหยาดน้ำตาให้ แต่ก็ทะลุผ่านร่างกายบอบบางของลีทึกไป

คังอินได้เพียงแค่กัดฟันทนความเศร้าตรงหน้าของลีทึก

น้ำตาที่หยาดออกมาเท่าไหร่ก็ไม่หมด

ตอนนั้นเพราะความเสเพลของเรา

จูบเขาต่อหน้าลีทึกจนร่างบางวิ่งหนีภาพข้างหน้าออกไปท่ามกลางวันที่ถนนเปียก

ลีทึกวิ่งออกไปทั้งน้ำตาและพอเราสำนึกผิดได้ในเสี้ยววินาทีนั้น

วิ่งออกไปเพื่อจะไปหยิบคว้าความรักของตัวเองกลับคืนมา

ตอนนั้นเราก็.

คลืดดดดดดดด..!!!!ตุบ

"คังอิน.!!!!!"

เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน ก่อนที่ร่างจะถูกนำมาฝังไว้ที่นี่

"ผิดเองผมผิดเองลีทึก ผมขอโทษ"

ไม่ว่าจะพูดกี่ครั้งก็ไม่ได้ยิน

ไม่ว่าจะพูดอีกกี่ครั้งก็จะไม่ได้รับการอภัย

ลีทึก ขอโทษ..

"ลีทึกผมรักลีทึก!! ได้ยินมั้ย!!ผมรักลีทึก!!.......โธ่โว้ย!!!"

ทำไมลีทึกต้องกอดท้องฟ้าในวันนั้น

เพราะเหมือนกับที่กอดคังอินตอนที่เขาร้องไห้ออกมาเป็นสายฝน

ทำไมลีทึกต้องร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นรูปนั่น

เพราะมันเหมือนกับการตอกย้ำตัวเองที่วิ่งหนีคังอินในวันนั้น

ทำไมลีทึกต้องไปที่ร้านอาหารเมื่อวานนี้

เพราะเป็นวันครบรอบการคบกันกับคังอิน

ทำไมลีทึกถึงดีใจในเช้านี้

เพราะลีทึกคิดเสมอว่าคังอินอยู่ข้างกายเสมอ เพราะเชื่อว่าถ้าได้ไปที่สุสานจะสามารถคุยกับคังอินผ่านทางสายลมอันเงียบสงบได้

"คังอินขอให้มีความสุขนะ.มองดูฉันจากฟากฟ้าให้ดีนะ." ลีทึกกอดและร่ำไห้ต่อไป ท่ามกลางน้ำตา รอยยิ้มที่ยินดีว่าอย่างน้อยคังอินก็น่าจะได้ยินเขาก็ผุดขึ้น

แม้จะไม่ได้ยินแต่รับรู้ได้ว่ามันวิเศษแค่ไหน

แม้จะไม่ได้กลิ่นแต่ก็รู้สึกได้ว่ามันหอม

แม้จะไม่ได้เห็นแต่ก็รู้ได้ว่าอยู่ไหน

แม้จะไม่ได้รับรสแต่ก็บอกได้ว่ามันหวานและขมเท่าไหร่

แม้จะไม่ได้สัมผัสแต่ก็รู้ซึ้งถึงความห่วงใยได้

แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้ๆหรือรอบตัวเรา คำว่ารัก ก็ส่งผ่านมาอย่างไม่มีวันหยุด

"ลีทึก.ขอบคุณ ที่ยังรักผมนะ."

คังอินกอดร่างของเรียวเฮ ก่อนที่สายลมสุดท้ายจะมารับร่างของเขาไป ราวกับฝุ่นผงที่ปลิวไปในอากาศ

"ลีทึกทำอะไรน่ะ.วันนี้ไม่ไปทำงานหรอ"

"ไม่ล่ะ วันนี้จะออกไปเที่ยวกับแฟนน่ะ"

แล้วร่างบางก็หายไปกับประตูสีฟ้าพร้อมกับกรอบรูปในมือ

โดยไม่มีวันหวนกลับมา

Fin.

มานก็เอาไว้ลงฟิคอยุแล้วนะนะ งั้นขอลง+ทดสอบไปเลยละกัน^^''