[Fic169] ChildHood my Love =Chapter1=
posted on 26 Aug 2008 02:14 by misure-caryxiah in --Fiction-Line--[169] Childhood my love
By CarYmono
Rate: NC
Pair: 169
Chapter1
“นายเป็นใคร?” เสียงแหบแห้งที่ได้ยินนั้น
ราวกับค้อนที่ทุบหัวใจให้แหลกสลายไปได้เลยทีเดียว อีกฝ่ายหน้าเสียไปในทันที
“ชั้นเองไง เบียคุรัน”
“เบียคุรัน? นายทำงานตรงไหน?” ร่างบางถามต่อ จนร่างสูงต้องอุ้มให้คนรักขึ้นมานอนบนเตียงก่อน หมอตามเข้ามาทันที และดูอาการของชายตาสองสี
“นายชื่ออะไร?” หมอเริ่มถาม พร้อมกับแผ่นกระดานและกระดาษในมือ
“โรคุโด มุคุโร่ครับ” ชายตามองต่ำด้วยความเคยชินกับเรื่องนี้
“นายอายุเท่าไหร่?”
“เก้าขวบครับ” คำตอบนี้เล่นเอาคนที่ได้ยินอึ้งไปซักพัก
หมายความว่าไง?
“นายอยู่ที่ไหน?”
“ถามแปลกๆนะครับ ห้องทดลองลับขององกรณ์มาเฟียสิครับ” หัวเราะเบาๆในลำคอ เหมือนไม่ใช่ร่างบางที่เขารู้จักเลย ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน…?
“ทดลองอะไร?”
“คุณจำดวงตานี้ไม่ได้จริงๆหรอครับ?” มือเรียวจรดที่เบ้าตา ก่อนจะจิกนิ้วเข้าไป คนที่ยืนอยู่อีกฝั่งของห้องต้องเข้าไปดึงมือนั้นออกอย่างรวดเร็ว
“ทำอะไรบ้าๆน่ะ!!”
“คุณมากกว่า ทำอะไรน่ะ? ทำไมต้องห้ามด้วย?” สีหน้าไร้เดียงสาเป็นคำตอบที่แน่ชัดกับตาของเบียคุรันเลยตอนนี้ ไม่ใช่แล้ว…?ไม่ใช่มุคุโร่…ไม่ใช่คนที่เขารักแล้ว……งั้นหรอ?
“เดี๋ยวขอค้นเรื่องประวัติของคนนี้ก่อนน่ะครับ เดี๋ยวหมอกลับมา” ชายวัยกลางคนเดินออกไปจากห้อง เบียคุรันทิ้งตัวกับโซฟาในห้องทันที พลางถอนหายใจกับเรื่องที่เข้ามาในหัวเขาตอนนี้
“นายใช่มุคุโร่จริงๆหรอ?”
“จะใครอีกล่ะ? ทำงานหนักจนเพี้ยนเลยหรอครับ?” เขาเอ่ย
เบียคุรันต้องเดินไปหยิบกระจกมา ก่อนจะส่องไปที่หน้าร่างบาง เผยให้เห็นใบหน้าของตัวเองปัจจุบันสะท้อนบนนั้น
“น่ะ นี่ผมหรอ? ระหว่างที่ผมหลับทดลองอะไรอีกแล้วใช่มั้ย?” ท่าทีกระวนกระวาย เบียคุรันต้องถอนหายใจอีกรอบ
“ไม่ใช่ นี่คือนาย นายเมื่อตอนอายุยี่สิบห้าไง มุคุโร่ นายอายุยี่สิบห้าแล้วนะ”
“ผมไม่เชื่อ! คราวก่อนที่บอกว่าดูดเสมหะ พวกคุณก็ตัดต่อกล่องเสียง!” น้ำเสียงไม่พอใจเอ่ยออกมาทันที เบียคุรันปากระจนทิ้งกับพื้นจนแตกเป็นเสี่ยง
เพล็ง!!!
“นายกำลังทำให้ชั้นโมโหนะ นายก็รู้ว่าชั้นไม่ชอบ เลิกล้อเล่นซักที” เบียคุรันชี้หน้ามุคุโร่
เล่นเอาอีกฝ่ายกลัวหัวหดไปเลย หมายความว่าไง? หรือว่าทั้งหมดนี่คือเรื่องจริงที่เขาต้องยอมรับ?
“คุณเบียคุรัน คุณหมอเรียกครับ” เสียงของบอดี้การ์ดในชุดสูทเอ่ยขึ้น เขาออกไปตามคำเรียก
“คือ เท่าที่ดูแล้วนะครับ”
“อะไร?” อีกฝ่ายทุบกำแพงอย่างแรง จ้องด้วยตาขวาง
มีอะไรที่ชั้นต้องเสียอีกงั้นหรอ? แค่นี้ยังไม่พอใช่มั้ย?
“คนไข้ มุคุโร่ รู้สึกว่าเราจะไปตัดโดนความทรงจำของเขา ทำให้เขาเหลือเพียงความทรงจำของช่วงวัยตั้งแต่เกิดจนเก้าขวบเท่านั้นครับ” หมอเอ่ยด้วยใบหน้าสลด
ร่างสูงมึนกับสะสารในรูปแบบของเสียงที่ได้รับเมื่อครู่ “ตอนนี้เขาคือเด็กเก้าขวบในร่างของยี่สิบห้าใช่มั้ย?”
เบียคุรันสรุปออกมา เขาควรทำยังไงต่อไป
“ครับ ต้องขอโทษด้วยที่เป็นความผิดพลาดของทางเรา แต่เราทำได้เพียงรักษาชีวิตของเขาไว้เท่านั้นครับ”
“เฮ้อ ให้ตายสิ” การถอนหายใจครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบได้ของอีกฝ่าย
“เพราะงั้น…”
“จัดการซะ” ไม่พูดคำอะไรต่อ บอดี้การ์ดข้างกายเขายกปืนขึ้นมาก่อนจะเป่าขมับของหมอตรงหน้าทันที
เปรี๊ยงงง!!!
เสียงปืนดั่งสนั่น นั้นสมควรเป็นเสียงที่ร่างบางคุ้นกับมันได้แล้ว แต่ก็ยังเอามือมาปิดหูอยู่ดี พลางคู้อยู่กับที่นอนด้วยร่างที่เก้งก้างนั้นไม่นานนักเท้ายาวก้าวเข้ามาพร้อมกับกระแทกเสียงทุ้ม
“ออกไปจากที่นี่กันเถอะ!” ร่างเล็กที่สั่นอยู่ไม่รู้จะทำยังไง จนอีกฝ่ายต้องเข้ามาช้อนร่างออนชอนนั้นจากเตียงนุ้มสีขาวแล้วอุ้มออกไป โดยไม่สนสายตาของคนทั้งโรงพยาบาลเลยแม้แต่น้อย
“ไม่! ปล่อยนะ! คุณจะพาผมไปไหน! เดี๋ยวสิ! ปล่อย!” ดวงตาสองสีมองด้วยความหวาดหวั่นก่อนจะดิ้นกุกกักในอ้อมกอดของร่างสูง เบียคุรันไม่ฟังคำต่อว่าใดๆ แล้วรถสีดำของเขาก็มาจอดตรงหน้าโรงพยาบาล พอดีกับที่ชายผมขาวแบกเด็กหนุ่มมาถึง เขาวางร่างบางไว้ตรงเบาะหลัง ก่อนจะเดินไปนั่งอีกฝั่ง และปล่อยให้คนของเขาทำหน้าที่
“ทำไมครับ? คุณจะพาผมไปไหน?” เสียงสั่นราวกับไม่ใช่คนที่เขารู้จัก มันเหมือนจริง แต่คนที่ได้ยินนั้นไม่อยากยอมรับความจริงเท่าไหร่
“กลับบ้าน”
“เอ๋?” สายตาสงสัย พลางเขย่าแขนของชายหนุ่มที่นั่งอีกฝั่งโดยไม่รู้ตัว
“จริงหรอครับ? บ้านที่มีคุณพ่อ? คุณแม่? งั้นหรอ?”
“ยอมจับชั้นแล้วใช่มั้ย?” รอยยิ้มที่เหยียดยาว พลางมองดูลึกเข้าไปนัยตาอีกฝ่าย แต่แล้วมุคุโร่ก็ต้องชักมือกลับมาทันที
“ผมขอโทษครับ” สายตาสำนึกผิดก่อนจะหลบไปอีกฝั่ง และมองวิวทิวทัศข้างทาง
“นายน่ะคือนักรบแห่งวองโกเล่ คนที่คอยคุ้มครองหมอนั้น เพราะนายต้องการปกป้องเขา นายทำทุกอย่าง เราทั้งคู่ตอนแรกก็เป็นศัตรูกัน แต่เพราะชั้นประทับใจในตัวของนาย เลยทำให้เราพบกันอีกครั้ง หลังจากนั้น…” เบียคุรันมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่แดงก่ำ
“คุณพูดเรื่องอะไรน่ะครับ?” พลางหลบสายตาอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เขาคุ้นเคย มันแดงแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ให้ตายสิ อะไรจะน่ารักอย่างนี้นะ?
“ชั้นกับนาย พบกัน รักกัน ชั้นพูดความจริงไง ถึงตอนนี้สมองนายมันจะไม่ยอมรับก็ตาม” นิ้วเรียวจิ้มที่หน้าผากเถิกของคนที่นั่งตรงข้าม มุคุโร่จับที่จุดนั้นก่อนจะหม่นตาลง
“ผมไม่สมควรจะอยู่ที่นี่หรอครับ?” ดวงตาสีม่วงเบิกกว้าง เขาจึงคิดได้..นั้นสินะ
“ไม่หรอก นายไม่ตายก็ดีแค่ไหนแล้ว” เบียคุรันเข้าใกล้ร่างบางก่อนจะกอดเอาไว้ด้วยความอบอุ่น
นั้นสิ …เขาควรจะดีใจเรื่องนี้เป็นที่สุดแท้ๆ “มะ…มุคุโร่ จะเป็นเด็กดีนะครับ…”
ร่างบางกอดตอบอีกฝ่าย อ้อมกอดนี้มันอบอุ่น…อบอุ่นเกินกว่าเขาจะปฏิเสธด้วยสัญชาตณานซะแล้วสิ
ใบหน้าหล่อเหลาด้วยดวงตาสองสีซุกลงกับอ้อมกอดที่หนุ่มผมขาวมอบให้ และหลับไปในที่สุด เบียคุรันมองดูใบหน้าที่หลับสนิทในอ้อมกอดเขา และมือเรียวที่ลูบใบหน้านั้นเบาๆด้วยความเอ็นดู และเมื่อรถแล่นมาถึงบ้านแล้วเขาอุ้มร่างของคนรักไว้ในอ้อมกอดอีกครั้ง ก่อนจะพาออกไปจากรถ สู่บ้านหลังเล็กๆของเขาทั้งคู่ และเตียงนอนอันแสนอบอุ่น ร่างสูงมองดูใบหน้ายามหลับของอีกฝ่ายเงียบๆ จะมีทางไหนมั้ย?
ที่จะได้นายคนเดิมคืนมาน่ะ?
ชั้น…ควรทำยังไงดี?
edit @ 26 Aug 2008 02:39:09 by SeaU-JmiN